COLUMN

TITIA SCHRIJFT

Titia Beukema was, net als de FNV, bij het woonprotest en zag hartverwarmende taferelen en fraaie zelfgeschreven protest­borden. Stof tot nadenken, leverde het ook.

PRIVATISERING KRIJG DE TERING!

Zeventien oktober was ik op het Afrikaanderplein in Rotterdam voor het woonprotest. In een heleboel steden in Nederland worden demonstraties georganiseerd, want mensen kunnen geen huis meer vinden. Starters kunnen de hoge huizenprijzen en de hoge huren niet betalen en voor een sociale huurwoning sta je minstens tien jaar op de wachtlijst! Het is werkelijk om woest van te worden.

Een ontroerend moment ontstond toen Moustafa van de plaatselijke bewonersactiegroep naar de flat achter het plein wees. Daar stond, op de zevende verdieping, een vrouw van 90 jaar! Een mede-actievoerder, maar te slecht ter been voor een demonstratie. Ze zwaaide naar ons en achtduizend demonstranten zwaaiden terug en schreeuwden haar toe.

Dat was een fijne onderbreking van de veertien sprekers uit binnen- en buitenland. Gelukkig geen bobo’s, maar ervaringsdeskundigen. Maar het duurde wel lang en mijn voeten deden pijn en er was nergens koffie te krijgen. In de strijd moet je offers brengen. Gelukkig praatte sociaal advocate Carrie Jansen in onversneden Rotterdams alles aan elkaar en daar word je vanzelf warm van.

De bond was er ook. Met vlaggen en een mooie, rooie tent (zonder koffie, helaas). Heel goed dat de vakbond zich dit gigantische probleem aantrekt. Verder zag ik overal kleurrijke mensen met veel zelfgeschreven bordjes met prachtige teksten: ‘Huizen voor mensen, niet voor winst’, ‘Wonen is een grondrecht’, ‘Wonen is geen verdienmodel’, ‘Mensen boven markt’ en als klap op de vuurpijl: ‘Privatisering krijg de tering’.

Dat gaf te denken. Privaat bezit in de woningmarkt komt nogal veel voor. Ik kreeg gelijk opwindende visioenen van een enorme nationaliseringsactie, waardoor alles in overheidshanden zou komen. Beetje lullig voor alle babyboomers die van hun huizenbezit rijk waren geworden, maar een kniesoor die daarop let. Maar toen ik daarna de klachten hoorde over de woningbouwcorporaties raakte ik weer in de war, want goed isoleren deden ze niet en huurverhogingen en huisuitzettingen waren aan de orde van de dag. Zou nationaliseren dan toch niet de oplossing zijn?

In verwarring bleef ik achter, met zere benen, maar een goed humeur. Want ik ben blij dat we het niet meer pikken en dat er weer flink wordt gedemonstreerd.

Titia Beukema (66) is actief bij FNV Uitkerings­gerechtigden als lid van de sectorraad, het sector­bestuur en een aantal werkgroepen. Ze woont samen en is moeder van drie volwassen kinderen. Haar oudste zoon heeft een beperking en daarom is ze lid van de FNV Wajonggroep Plus. ‘Hij maakt mij dagelijks duidelijk hoe hard actie nodig is, voor hem en zijn lotgenoten.’

Deel deze pagina