COLUMN

TITIA SCHRIJFT

'ONS LAND VERKRUIMELT WAAR WE BIJ STAAN'

De viering van de onafhankelijkheid van Oekraïne bracht me het schaamrood op de kaken. Terwijl hun land in een vreselijke oorlog is verwikkeld, blijven de Oekraïners dapper, trots en hoopvol. Maar in Nederland liggen de vluchtelingen in Ter Apel met honderden ’s nachts in de buitenlucht op de grond, is er in gemeenten commotie als er een hotel wordt vrijgemaakt voor asielzoekers en krijgen we het maar niet voor elkaar om vluchtelingen fatsoenlijk te behandelen. Ons rijke en oh zo goed georganiseerde landje verkruimelt waar we bij staan.

Ik ben al een tijd bezig om de twee zolderkamers op te ruimen, die we nauwelijks gebruiken sinds de kinderen het huis uit zijn. Maar ik moet bekennen dat door de gezondheidssituatie van mijn man en mezelf (we hebben tegenwoordig een abonnement op het ziekenhuis), de beslissing om die ruimte aan te bieden aan vluchtelingen al regelmatig is opgeschort. Verontwaardiging is ook bij mij selectief.

Maar een fatsoenlijke behandeling van mensen op de vlucht moet in ons land natuurlijk niet afhankelijk zijn van mijn twee zolderkamertjes. Dat vond ik altijd al, en de meeste mensen vinden dat. Maar Oekraïne doet daar een bijzonder schepje bovenop: Zelensky en vele betrokkenen en deskundigen maken duidelijk dat hun oorlog ook voor ons wordt gevoerd. Dat Europese landen in gevaar komen als Oekraïne onder de voet zou worden gelopen. Dat Rusland dan verder kan gaan naar bijvoorbeeld de Baltische staten, waardoor de Navo in actie moet komen en een levensgevaarlijke escalatie ontstaat. Ja ik ben bang.

En als ik dan zie dat Nederland zo weinig in staat is gebleken om de bezittingen van Russische oligarchen aan de ketting te leggen, dat we niet in staat zijn om de vluchtelingen fatsoenlijk op te vangen en dat we de stijgende energieprijzen zelfs niet voor de allerarmsten weten te compenseren, dan schaam ik me rot. En dan realiseer ik me weer hoe we als rijk land steeds asocialer zijn geworden. Het organisatorisch talent van ons land is door jarenlang beleid van bezuinigen en afbraak niet meer flexibel. Er lijkt een soort dikke huid te zijn gegroeid bij politici en beleidsmakers, die daardoor de gevolgen voor mensen van vlees en bloed voor lief kunnen nemen, gevolgen voor zowel voor onze eigen bevolking als voor de vluchtelingen. Dat wordt in Ter Apel pijnlijk zichtbaar.

Titia Beukema (66) is actief bij FNV Uitkerings­gerechtigden als lid van de sectorraad, het sector­bestuur en een aantal werkgroepen. Ze woont samen en is moeder van drie volwassen kinderen. Haar oudste zoon heeft een beperking en daarom is ze lid van de FNV Wajonggroep Plus. ‘Hij maakt mij dagelijks duidelijk hoe hard actie nodig is, voor hem en zijn lotgenoten.’

Deel deze pagina