COLUMN

TITIA SCHRIJFT

Goede bedoelingen geven vaak botsende belangen, aldus Titia Beukema. Ze ziet het in Utrecht waar een poffertjeskraam niet heropend mag wegens de strijd tegen obesitas. En ze ziet het ook bij werkgevers en werkzoekenden.

POFFERTJES

Laatst las ik dat de beroemde poffertjeskraam die jaren op de markt in Utrecht heeft gestaan misschien weer terugkomt. Joepie! Dat zou fijn zijn, weer met vrienden de heerlijke poffertjes met roomboter en poedersuiker eten in die houten nisjes.

Die mooie, rode kraam, met krullen en tierelantijnen heb ik lang gemist. Door pensionering van de eigenaar staat-ie al een tijdje in ruste in Zeist en nu wil een nieuwe ondernemer ‘m bij z’n manege aan de Gageldijk zetten. Maar nee, de gemeente Utrecht gaat de vergunning weigeren vanwege het probleem van obesitas in de aangrenzende wijk.

Hoewel ik de goede bedoelingen van de gemeente niet in twijfel trek, werkt zo’n bericht wel op mijn lachspieren. Zo’n leuke oude traditie om zeep helpen voor een beleidslijn? Hoezo, waarom? De nieuwe eigenaar van de manege is een gedreven ondernemer die de manege nieuw leven in wil blazen met meer activiteiten en met ruimte voor mensen met een beperking, zodat de manege ook als een soort zorgboerderij kan functioneren. Met de poffertjeskraam verwachtte hij een extra attractie voor het publiek en meer mogelijkheden om mensen met een beperking werk- en leermogelijkheden te bieden. Maar ja, de Gageldijk ligt vlakbij Overvecht en daar is obesitas een groot probleem. Ik vraag me af of mensen met obesitas vaker dan twee keer per jaar poffertjes gaan eten, maar als hier zo’n initiatief op strandt, is dat doodzonde. Goede bedoelingen geven vaak botsende belangen.

Dat doet me denken aan de moeite die we in ons eigen ledenmagazine hebben om goede voorbeelden te vinden voor de rubriek ‘Samen Werkt.’ Hierin willen we bedrijven en organisaties in het zonnetje zetten die kansen geven aan mensen die het zwaar hebben op de arbeidsmarkt: mensen met een beperking, ouderen of langdurige werkzoekenden. Het stikt van de initiatieven, maar om volgens ons een goed voorbeeld te zijn moet er wel fatsoenlijk loon worden betaald, of een erkende leerplek worden geboden voor een erkend diploma, en niet alleen maar tijdelijke contracten, of participatieplekken. Onze onvolprezen (eind)redacteur draagt voortdurend interessante initiatieven aan, maar heel vaak is er dan toch weer iets mis: niet minimaal minimumloon, geen (uitzicht op) vaste contracten of het betreft werk met behoud van uitkering, dus zonder loon. Werkgevers zijn dan niet per definitie alleen uit op winstbejag, maar zijn wel creatief in het vinden van financieel gunstige regelingen. Ook daar botsen de goede bedoelingen van werkgevers met de legitieme belangen van (toekomstige) werknemers. De vakbeweging is in het verleden te vaak coulant geweest over deze ‘oplossingen’, waar kansarme werkzoekenden tegen te slechte voorwaarden te werk werden gesteld. En dat geeft ruimte aan steeds meer goedkope arbeid, die weinig zekerheid aan mensen biedt.

Geen idee of de poffertjeskraam aan onze criteria zou voldoen. Maar dat dilemma heeft de gemeente voor ons opgelost.

Titia Beukema (66) is actief bij FNV Uitkeringsgerechtigden als lid van de sectorraad, het sectorbestuur en een aantal werkgroepen. Ze woont samen en is moeder van drie volwassen kinderen. Haar oudste zoon heeft een beperking en daarom is ze lid van de FNV Wajonggroep Plus. ‘Hij maakt mij dagelijks duidelijk hoe hard actie nodig is, voor hem en zijn lotgenoten.’

Deel deze pagina