WIA-BEGELEIDING

GOED GEHOLPEN

Tekst Eva Prins Beeld Jenny Lindhout

Jarenlang had wijkteammedewerker Carla (61) gezien hoe haar man Herman als WAO/WIA-begeleider zieke bondsleden bijstond bij hun WIA-traject. Nu trof dit lot plotseling haarzelf.

25 september 2018. Carla weet het nog precies. ’s Ochtends had ze nog gewoon zitten werken en ’s middags lag ze in het ziekenhuis. Acute myeloïde leukemie luidde de diagnose nadat Carla nietsvermoedend ’s ochtends bloed had laten prikken bij de huisarts. ‘De schok was zo groot’, vertelt ze, ‘Het drong nauwelijks tot me door.’ Nog diezelfde week gaat ze aan de chemobehandeling. De vooruitzichten zijn slecht: 90 procent van haar bloedcellen zijn al aangetast. Haar overlevingskans is 15 procent.

DRIVE

Dat Carla het nu kan navertellen, is dan ook een klein wonder. Die eerste keer moet ze vier weken in het ziekenhuis blijven, dan mag ze een weekje naar huis voor een volgende opname van vijf weken. In totaal zal ze in een jaar tijd zo’n vijftien weken in het ziekenhuis liggen en chemo, bestraling en een stamcel­transplantatie ondergaan.

‘Ik heb alles aangegrepen’, zegt Carla. ‘We hebben drie kinde­ren en twee kleinkinderen. Die waren vier en elf maanden toen ik de diagnose kreeg. Ik dacht: "Als ik nu doodga, hebben ze helemaal geen her­inneringen aan mij." Ik wilde ze zien opgroeien. Dat werd mijn drive, mijn doel.’

CHEMOBREIN

Haar werkgever, waar ze dan al 23 jaar werkt, reageert goed, zegt Carla. ‘Iedereen is betrokken en steunend.’ Bijna twee jaar na die eerste opname, in juli 2020, ze is dan een half jaar ‘schoon’, probeert ze voor het eerst weer te werken. Maar zelfs een uur per dag blijkt te veel. ‘Ik was nog zo moe, en kon me totaal niet concentreren. Ook onthouden ging niet. Een chemobrein noemen ze dat. Daarbij zijn door de chemo ook de zenuwen in mijn handen en voeten aangetast. Dat zorgt voor zenuwpijn en pijnscheuten.’

Een WIA-aanvraag is dan al de deur uit en eind augustus 2020 hoort Carla dat ze volledig wordt afgekeurd. ‘Ik denk dat de situatie heel duidelijk was.’ Een uitkering voor volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid, krijgt ze echter (nog) niet omdat de mogelijkheid dat haar situatie nog zal verbeteren, blijkbaar wordt opengelaten. Maar ze ziet zichzelf niet meer aan het werk gaan – en dat geldt ook voor haar werkgever. In november 2020 wordt haar ontslag ingediend en vier maanden later, het is dan inmiddels maart 2021, treedt ze officieel uit dienst.

ONTLASTEND

In dit hele proces staat haar man naast haar, niet alleen als steunende echtgenoot, maar ook als deskundige. Als WAO/WIA-begeleider is hij zeer goed ingevoerd in alle wet- en regelgeving. En dat helpt enorm, merkt Carla. Zo ziet hij onder andere dat het UWV een fout heeft gemaakt in de berekening van de uitkering en haar werkgever in de berekening van de transitievergoeding. Carla: 'Ik wist niet waar ik recht op had, maar hij wel. Zonder zulke hulp kom je financieel minder goed uit, daar ben ik van overtuigd.’ En misschien nog belangrijker: het ontlast enorm. Carla: ‘Zeker als je zo ziek bent, heb je echt geen ruimte en energie om je daar zelf allemaal in te verdiepen. Dan heb je al je energie nodig voor verwerking en herstel.’

Wil je ook hulp van een WAO/WIA-begeleider? Neem dan contact op met het Contactcenter: 088 368 0368

Deel deze pagina