GOED GEHOLPEN

Tekst Eva Prins

Illustratie Jenny Lindhout

Ondanks haar vermoeidheid en pijnklachten als gevolg van borstkanker, moest Annemarie (47)* van het UWV toch twintig uur werken. Dankzij juridische bijstand van de FNV kwam het UWV op deze beslissing terug.

‘Het allerliefst was ik kerngezond geweest en gewoon gaan werken. Ik heb er ook alles aan gedaan om aan het werk te blijven’, zegt Annemarie. ‘Maar het gaat gewoon niet. Dat moet ik accepteren.’

BORSTKANKER

In het voorjaar van 2017 wordt bij Annemarie, moeder van drie jongens, borstkanker geconstateerd. Ze werkt op dat moment al vijftien jaar bij de Hema, de laatste jaren 24 uur verspreid over drie dagen. Na het slechte nieuws, wordt gelijk een traject van chemokuren en bestralingen gestart, gevolgd door een operatie waar ze een tijd van moet revalideren.

OPBOUWEN

Op aanraden van haar bedrijfsarts (‘wel een fijne man’) gaat ze na de zomervakantie van 2018 weer langzaam opbouwen bij de Hema. Maar al bij zes uur, verspreid over drie dagen, voelt Annemarie dat het niet gaat. ‘Ik werd letterlijk ziek van vermoeidheid.’ Haar huisarts adviseert terug te gaan naar vier uur, verspreid over twee dagen. Maar ook dat lukt niet. Op aanraden van de bedrijfsarts stopt ze een tijdje met hormoonpillen, maar dat verandert niks aan haar constante vermoeidheid. Ook gaat Annemarie naar een ergotherapeut om te leren haar energie beter over de dag te verdelen.

VERBIJSTERD

Ondertussen komt de grens van twee jaar ziekte en daarmee de WIA-keuring in beeld. Met haar man gaat ze naar de afspraak bij het UWV. Dat gesprek duurt hooguit een half uur, vertelt Annemarie die ook kampt met hielspoor en slijtage van de gewrichten in haar voeten. ‘Hij vroeg: Hoe is het met je voeten? Heeft het bedrijf er alles aan gedaan om je aan het werk te houden? Kan je autorijden? Dat was het wel zo’n beetje.’ Een paar weken later komt het oordeel: Annemarie wordt voor vier uur afgekeurd en zal dus twintig uur moeten werken. Ze is verbijsterd. ‘Ik werkte op dat moment zes uur en dat was echt maximaal wat ik aankon. Ook op het werk zeiden ze: Je kan geen twintig uur werken.’

GEWONNEN

Annemarie laat het er niet bij zitten en schakelt de bond in. Een jurist gaat gelijk voor haar aan de slag met een bezwaarschrift. Na de nodige brieven over en weer, komt er begin dit jaar een hoorzitting: Annemarie, haar man en de FNV-juriste aan de ene, drie man van het UWV aan de andere kant. ‘Ik was wel zenuwachtig van tevoren’, zegt Annemarie. ‘Dit ging toch over mijn toekomst.’ Een paar weken later komt het verlossende bericht via de bond: Annemarie krijgt een IVA-uitkering, oftewel: ze wordt volledig afgekeurd en heeft dus geen werk- of sollicitatieverplichting meer. ‘Daarmee viel een last van mijn schouders.’

LOF

Annemarie is vol lof over de hulp van de bond, die haar ook nog helpt om het contract te laten ontbinden en alles netjes af te ronden. ‘Ik weet zeker: Als ik het alleen had moeten doen, had ik het niet voor elkaar gekregen. Ik ben helemaal niet thuis in al die wet- en regelgeving. En dan verlies je het.’ * De naam Annemarie is op verzoek gefingeerd.